عصرِ بي ارزشي من !

سهـــم ِ آفتابم را

به تماشای باران بــدهکارم ...

ای هیچ کس ِ منقرض در شناسنامه ی من !

شـــرط می بندم

می توانی در اکنون ِ من

سنگ را بگـــریانی !

این مـــرده ی آینده ...

نه کسی در صدایش راه می رود ،

نه این دو - سه پـــله ی عمر را کوتاه می آید !

گـــذشته

در گلویم گیـــر کرده است ،

و آنقـــدر خودم را به یاد نیـــاوردم ...

تا بـــر خاک ِ خودم

ساحل گرفتم .

چند دریا ماهــــی باشم بس است ؟

اصلا

اینـــجا

زاویه ی چند درجه ی گمنامی است ؟؟

...

مــــی ترسم تو هم بیایی و ...

یک دفعــــه بگویی :

چه قیافه ی آشنایی !